Wczasy

wczasy, wakacje, urlop

Miasto Wolin

06 czerwiec 2012r.

WOLIN Miasto położone w południowo-wschodniej części wyspy Wolin, nad rzeką Dziwną, przy drodze Nr 3 oraz linii kolejowej Szczecin - Świnoujście. Wolin - miasto o wspaniałej i bogatej przeszłości kusi przybysza historią, ciekawymi obiektami i interesującym krajobrazem. Najwcześniejsze zapisy wymieniają nazwę miasta jako: Vuloin (967 r.). Nazwa związana jest ze słowiańskim określeniem terenu położonym nad wodą. W źródłach niemieckich występuje też pod nazwami: Jumne, Jumneta, Julin, Wineta, w sagach skandynawskich - Jamsborg. Wincenty Kadłubek nazwę wywodził od imienia rzymskiego cesarza Juliusza Cezara. W formie zniemczonej - Wollin. Po wojnie używano przejściowo nazwy - Wołyń. Pierwszy herb znany jest z pieczęci z 1301 r. Występuje na niej gryf pomorski stojący nad łukiem bramy. Na późniejszych pieczęciach gryf trzyma w szponach kwiat ostu, pod nim umieszczona jest gwiazda. Na współczesnym herbie widnieje czerwony gryf pomorski, zwrócony w lewo, na białym tle, trzymający w szponach złoty kwiat ostu, pod nim znajduje się gwiazda sześcioramienna. Wolin ma bardzo długą historię. WIX w. istniała tutaj osada rzemieśłniczo - handlowa na szlaku kupieckim przy przeprawie przez Dziwnę, przekształcona później w centrum polityczno - administracyjne państwa Wolinian. Gród wraz z podgrodziem o charakterze miejskim rozciągał się od dzisiejszego Wzgórza Wisielców na południu, po Srebrne Wzgórze na północy. Świadczą o tym liczne dowody materialne znalezione podczas prac archeologicznych jak wyroby rzemieślnicze i wielkie cmentarzyska. WIX w. otoczony został potężnymi umocnieniami drewniano - ziemnymi. W 966 r. wymienił go arabski kupiec - podróżnik Ibrahim-ibn-Jakub, jako najpotężniejsze miasto nad południowym Bałtykiem. W X w. Wolin stał się centrum gospodarczym samodzielnej republiki kupieckiej i wielkim ośrodkiem handlowym. Rozwijał się dzięki ludnemu i urodzajnemu zapleczu rolniczemu oraz usytuowaniu przy szlaku handlowym biegnącym z Hamburga i Szlezwiku do pruskiej Sambii i ruskiego Nowogrodu Wielkiego. Drogowy szlak krzyżował się z wodnym, odrzańskim północ - południe. Na przełomie X i XI w. Wolin osiągnął szczyt swego rozwoju. Liczbę mieszkańców szacowano na około 9 tys. W drugiej połowie X w. państwogród prowadzi samodzielną politykę zagraniczną, wałczy z Mieszkiem I, pokonany w 967 r., zostaje włączony do Polski. W XI w. ponownie się usamodzielnił. Wielokrotnie bierze udział w wojnach pomorsko - duńskich. W 1043 r. zdobywa go i niszczy duński król Magnus Dobry. Odbudowany, dalej wiódł politykę niezależną aż do początków XII w., czyli do czasu opanowania go przez Bolesława Krzywoustego. W 1124 r. w Wolinie przebywa misja chrystianizacyjna biskupa Ottona z Bambergu. W 1140 r. papieżjitworzył biskupstwo pomorskie z siedzibą w Wolinie, a pierwszym jego biskupem został Polak imieniem Wojciech. W1176 r. wobec nasilających się najazdów duńskich, biskupstwo zostało przeniesione do Kamienia. W 1173 i 1177 r. był dwukrotnie zdobywany i zniszczony przez Duńczyków, co przyczyniło się do jego upadku. Nie czyszczone koryto Dziwny, będącej głównym szlakiem transportowym, uległo zapiaszczeniu i spowodowało utrudnienia w żegludze. Miasto straciło na znaczeniu i spadło w XIII w. do rzędu lokalnego ośrodka wymiany handlowej. W 1278 r. książę Barnim / nadał Wolinowi miejskie prawa łubeckie. W XIV w. zostaje otoczony murami obronnymi. W1365 r. wymienia się miasto jako członka Hanzy. W XV w. miejscowa ludność pomorska została wyparta z miasta do podmiejskiego osiedla zwanego wikiem. W 1485 r. urodził się w Wolinie jeden z propagatorów reformacji na Pomorzu - Jan Bugenhagen. W czasie wojny 30 - letniej miasto zostało zniszczone i spalone. Od 1648 r. do 1720 r. należy do Szwecji, następnie do Prus. W XVIII i XIX w. rozwój miasta opiera się głównie na rolnictwie, rybołówstwie, drobnym rzemiośle, lokalnym handlu i małym przemyśle stoczniowym. W 1892 r. Wolin otrzymał połączenie kolejowe ze Szczecinem. Podczas zdobywania miasta przez Armię Radziecką w 1945 r. został zniszczony w ponad 70 %, całkowitemu zniszczeniu uległo stare miasto. Obecnie ludność utrzymuje się głównie z rolnictwa i drobnego przemysłu. Miasto zamieszkuje 4,2 tys. mieszkańców. Wolin można zwiedzić wędrując żółtym szlakiem (patrz spis szlaków). Z dawnych obiektów warto zwrócić uwagę na: * Ruiny kościoła św. Mikołaja (patrona rybaków i żeglarzy), z końca XIII w. Gotycka trzynawowa budowla z cegły, prezentuje typ halowy. Zniszczona w 1945 r. W 1978 r. odbudowano wieżę na punkt widokowy, z którego rozpościera się rozległa panorama na wyspę Wolin i Zalew Szczeciński. Aktualnie trwają prace nad odbudową całego kościoła. Przy sąsiedniej ulicy (Wojska Polskiego) kilka domów z XIX w. ustawionych szczytami do ulicy. Poniżej (w kierunku Dziwny) to teren dawnego portu i stoczni. Miejsce wieloletnich prac archeologicznych. Obecnie usytuowana jest tu stocznia Niedami-ra, gdzie buduje się repliki statków dawnych Słowian i Wikingów. Na niewielkim skwerku (rynek) znajduje się pomnik Światowita. Jest to wielokrotnie powiększona figurka tego boga, znaleziona przez archeologów. * Muzeum archeologiczne - gromadzi eksponaty dotyczące głównie dziejów miasta od IX do XII w. Wśród zbiorów znajduje się m.in. bezcenna 9 cm fi- 18 Wyspa Wolin i Uznam gurka - miniaturka słowiańskiego boga o czterech twarzach - Światowita, znaleziona w czasie wykopalisk archeologicznych. * W północnej części miasta na Wzgórzu Młynówka archeologowie odkopali cmentarzysko słowiańskie z IX - XII w., obejmujące kilka tysięcy pochówków szkieletowych i ciałopalnych. Na Srebrnym Wzgórzu, nazwanym tak już w 1378 r. .(znaleziono liczne skarby srebrne i monety), odkryto wały ziemne, dawne umocnienia systemu obronnego przedmieścia rzemieślniczo - handlowego z X w. * Cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców z IX/X w., znajduje sie na południe od miasta, na wzniesieniach nad Dziwną, z których Gołogóra jest najwyższa (21 m n.p.m.). Mieści się tutaj wieża triangulacyjna. W XIX w. odkryto w tym miejscu 120 kurhanów starszyzny plemiennej Wolinian. Do dzisiaj zachowało się 34 płaskich kopców zawierających pochówki ciałopalne. Teren ten uznany jest za rezerwat archeologiczny. Na wzniesieniu stoi pomnik Trzygłowa, słowiańskiego boga, odsłonięty w 1967 r. w 1000 rocznicę włączenia Pomorza do Polski, wykonany przez rzeźbiarza R. Chachulskiego. Poniżej wybudowano amfiteatr. * Ratusz neogotycki z 1881 r. i poczta z 1890 r. © Stare Miasto © Osada Rybaków © Kościół Św. Mikołaja ® Ratusz © Srebrne Wzgórze © Osada © Miejsce Katedry © Zabytkowe domy © Młynówka © Wzgórze Wisielców © Miejsce Zamku Legenda Vinety - czyli starożytnego Wolina. "Był czas, że Vineta kwitła takim bogactwem i pięknem, jakiemu równego nie było na całym wschodnim i północnym wybrzeżu. Domy mieszkańców Vinety były pałacom równe, zbudowane z marmuru i kryte złotą blachą. W porcie stały setki okrętów, które żeglowały aż do Archangielska i Konstantynopola, przebywało tu wielu kupców, którzy kupowali lub sprzedawali towary. Ale im bogatsi stawali się mieszkańcy Vinety, tym bardziej rosła ich pycha, zuchwałość, bezbożność dając przystęp złu. Na obiad jedli najwspanialsze potrawy, a wino pili tylko ze srebrnych lub złotych pucharów, jakim równe tylko w kościołach można znaleźć. Kopyta koni zamiast żelazem podkuwano srebrem, a często i złotem... Ale taka zuchwałość nie mogła pozostać bezkarna. I oto w burzliwą noc listopadową spadła kara na miasto i jego bezbożnych mieszkańców. Straszliwa fala sztormowa przelała się przez miasto i ponad miastem, ponad lądem całym topiąc wszystkie domy i wszystkich łudzi w swoich nurtach. Ani jeden mieszkaniec Vinety nie wyszedł z życiem. Tak w kilku godzinach uległo zagładzie miasto ze swoją wspaniałością i okazałością. Ruiny tego miasta spoczywają do dnia dzisiejszego na dnie morza. I gdy dzisiaj się płynie przy spokojnej pogodzie i czystej wodzie nad zatopionym miastem, to widzi się fundamenty domów i zarysy ulic. Raz w roku zwiduje się zatopione miasto na powierzchni wody i można je widzieć w ciemnomgławych konturach. Tedy ludzie z okolicznych wsi szeptają - Vineta się jawi..." Niech ta legenda będzie przestrogą dla pychy, która nieobca jest także współczesnemu człowiekowi. W IX - X w. Wolin był największym grodem i portem słowiańskim nad Bałtykiem. Istniała tutaj stocznia produkująca najnowocześniejsze na owe czasy łodzie. W 1992 r. postanowiono nawiązać do dawnych tradycji otwierając stocznię budującą repliki dawnych łodzi. Nadano jej imię Niedamira, pierwszego znanego ze źródeł pisanych wolińskiego armatora. Pierwszy zbudowany statek "Starigard" wzorowany był na wydobytym w 1978 r. z zatoki Eckernforder Bucht (Niemcy), słowiańskim płaskodennym jednomasztowcu, który służył do transportu ludzi, towarów, łowienia ryb i wypraw korsarskich. Miał ożaglowanie rejowe (około 30 m2 żagla), długość 10,7 m i szerokość 3,0 m, wyporność około 5 ton. Uroczystość położenia stępki pod budowę statku odbyła się 14 maja 1993 r. Głównym budowniczym był Mieczysław Jusza, a nadzór merytoryczny sprawowała Wolińska Pracownia Archeologiczna PAN. Statek wykonywany został z drewna dębowego i sosnowego (sosna jest odporna na słoną wodę), bez użycia gwoździ. Do łączenia elementów statku używano sosnowych kołków. W lipcu 1993 r. w Wolinie odbył się Festiwal Wikingów z udziałem gości przybyłych ze Skandynawii do portu nad Dziwną na replikach łodzi sprzed wielu stuleci. Przy tej okazji oficjalnie otwarto stocznię. Rzeka Dziwna z Zalewem Kamieńskim jest atrakcyjnym akwenem dla turystyki wodnej. Dla jachtów ograniczenia stanowią niskowodne mosty drogowe w Wolinie i Dziwnowie. Prześwit pod mostem kolejowym w Wolinie wynosi 12,0 m i ogranicza przepływanie jachtów o powierzchni żagla powyżej 30 m2. W Wolinie jednostki pływające przepuszczane są przez most drogowy około godz. 15.00 oraz okazjonalnie, po wcześniejszym uzgodnieniu. W Wolinie funkcję przystani pełni zniszczona keja klubu "Viking", której zaplecze stanowi ogrodzony teren i niewielki budynek hangaru remontowo - postojowego. Żeglarze mogą korzystać z wody pitnej, energii elektrycznej i sanitariatów. Jachty cumują także na kotwicowisku w rejonie plaży miejskiej lub przy kei stanowiącej umocnienie wschodniego przyczółka mostu drogowego. Hotel "Jomsborg" ul. Zamkowa 10, tel. (0936) 618-84 Schronisko Młodzieżowe ul. Mickiewicza (sez.), tel. (0936) 616-37 m- Stacja Turystyczna PTTK, Dargobądź (6 km) Schronisko Młodzieżowe, Dargobądź '6 km) Restauracja "Jomsborg" ul. Zamkowa 10 <*• Restauracja "Światowid", ul. Światowida tel. (0936) 617-82 » Kawiarnia "Zloty Klos", ul. Słowiańska <•- Kawiarnia "Zanzibar", ul. Słowiańska Muzeum Regionalne (archeologiczne) ul. Zamkowa 24, tel. (0936) 617-63 Stacja benzynowa ul. Zamkowa 1 » Stacja benzynowa (przy szosie E65 w kier. Świnoujścia, 1 km od centrum) Po opuszczeniu Wolina droga wznosi się na Mokrzyckie Góry, skąd roztacza się ładna panorama na tę część wyspy i Zalew Szczeciński, dalej biegnie przez centrum zalesionych terenów Wolińskiego Parku Narodowego. Przy wyjeździe z lasu w lewo odchodzi droga do Zalesia, Wapnicy i Lubina (patrz s. 28). 0,5 km dalej, w Lubiewie, w prawo droga prowadzi do Międzyzdrojów (patrz s. 21). Plaża w Lubiewie znana jest jako miejsce spotkań naturystów. Natomiast nasza trasa prowadzi główną drogą do Świnoujścia. Po drodze mijamy osiedla Przytór i Karsibór.

ocena 4,8/5 (na podstawie 4 ocen)

Tanie i komfortowe kwatery - setki ofert.
Wyspa Wolin, Atrakcje nad morzem, Szczacin